( life is wonderful )

H NINA, Ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΑΙ Ο ΦΕΓΓΑΡΟΣ

«Τί αμάξι είναι αυτό», τον ρωτώ γιατί τον είχα συνηθίσει αλλιώς, δηλαδή με κείνο το άσπρο παλιό μεγάλο αυτοκίνητο του πατέρα του. «Αυτό είναι της γιαγιάς μου» λέει και γελάει, σου ταιριάζει, πιο πολύ» κάνω σχόλιο και κείνος βάζει μπροστά. Έχει φέρει σύκα και ένα-δύο νεκταρίνια, έχω πάρει το μαγιό μου και ένα παρεό από την Ινδία, «μ’άρεσε που με θυμήθηκες στο ξαφνικό» του λέω και εννοώ πως μ’αρέσε που με προσκάλεσε σε μια απρόσμενη περιπέτεια. «Είσαι να πάμε να ακούσουμε κάτι πιτσιρικάδες που παίζουνε λάιβ απόψε σε ένα μπαράκι στην παραλία;» μου είπε, αυτό ήτανε το απρόσμενο, δηλαδή ήτανε Σάββατο απόγευμα, με μια ζέστη αφόρητη, δεν είχα ιδέα ότι από την παλιά πόλη και τους ανεμιστήρες του σπιτιού μου θα βρισκόμουνα κάπου στον Μαζωτό με μια μπύρα στο χέρι και τα στριφτά μου τσιγάρα στην άμμο. «Αυτά είναι τα ωραία», του είπα, συμφώνησε, έγνεψε με το κεφάλι του πως «ναί αυτά είναι τα ωραία», εκείνος τα συνηθίζει, παίρνει το αμάξι και πάει σε διάφορα gigs, δικά του, αλλωνών, μου λέει πως τον Αύγουστο θα παίξει στο τζάζ φεστιβάλ στο Πομό, πριν βέβαια προηγείται ο Φέγγαρος, «αυτοί οι πιτσιρικάδες που θα δούμε θα παίξουνε και στο Φέγγαρο», μου διευκρινίζει. «Και σύ πως τους ανακάλυψες» τον ρωτώ και είναι βέβαια μια άστοχη ερώτηση γιατί ο Λευτέρης Μουμτζής ξέρει να ανακαλύπτει τους μουσικούς που έχουνε εκείνο το... «κάτι παραπάνω», έτσι το βαφτίζουμε και ώρες μετά, γύρω από αυτό το «κάτι παραπάνω» θα μιλάμε καθώς απλώνουμε στην άμμο, παρατηρώντας ένα φεγγάρι μισό να φλερτάρει με την θάλασσα.

Φοράει σκούρα μεγάλα γυαλιά ηλίου, «έχουνε γίνει χάλια» μου λέει και εννοεί πως είναι καιρός να τα αλλάξει, του αρέσουνε τα μεγάλα γυαλιά ηλίου, του αρέσουνε και οι εκδρομές, του αρέσει να παίρνει το αμάξι και να βάζει την Νίνα (Σιμόν) να παίζει ξανά και ξανά. «Να βάλεις στο youtube να ακούσεις την Νίνα να ερμηνεύει το Feelings”, με «προστάζει», «θα πάθεις την πλάκα σου, εκεί θα καταλάβεις τί πάει να πει να θυμόμαστε ποιοί έχουνε βάλει τον πήχυ ψηλά». Ο πήχυς ψηλά, κι’αυτό θα το κουβεντιάζουμε αργότερα, καθώς ακούμε τους πιτσιρικάδες να γρατσουνάνε τις ηλεκτρικές τους κιθάρες, είναι γύρω στα 20 και οι τρείς τους, τους ανακάλυψε σε ένα School wave, του θύμισαν τον εαυτό του όταν ήτανε στα χρόνια τους, που είχε αυτή την τρέλλα και το πάθος χωρίς να τον νοιάζουν οι τεχνικές ανεπάρκειες. Τους πρότεινε να βγάλουνε τα τραγούδια τους σε δίσκο με την Λουβάνα, αυτό έτσι κι’αλλιώς θέλει να κάνει με την Λουβάνα, να ανακαλύπτουνε με τον Αντρέα (Τραχωνίτη) τους Κύπριους μουσικούς που έχουνε εκείνο το «κάτι παραπάνω» και να τους προωθούνε. Τόχει παράπονο που στην ηλικία του δεν είχε βρεθεί κανείς από την προηγούμενη γενιά να τους πάρει από το χέρι για να προσθέσει στο ένστικτο τους, την πείρα του. Την ώρα που θα αποσυνδεθεί η τρέλλα και το πάθος από τον αυθορμητισμό των νιάτων εκεί είναι που χρειάζεται κάποιος με πείρα και διορατικότητα να σου πει να μην φοβάσαι και να μην παίρνεις σαν δεδομένο αυτό που σου μοιάζει ανεξήγητο και που χτυπάει κατευθείαν καρδιά.

Το μπάρ το λένε Καχούνα, εδώ συχνάζουνε όσοι κάνουνε κάιτ σέρφιγκ, είναι σούπερ το μέρος, φοινικές στο βάθος, μια τεράστια παραλία, ξύλινες ξαπλωτές στην άμμο και παλιές πολυθρόνες, αιώρες να κρέμονται από το ψάθινο ταβάνι, μικρά αυτοσχέδια κιόσκια και ο ήχος από τις γεννήτριες να δίνει ρυθμό. Ενθουσιάζομαι, ο Λευτέρης γελάει, βάζουμε τις πατούσες μας στην θάλασσα, οι πιτσιρικάδες έχουνε αρχίσει να παίζουν, η θάλασσα είναι ζεστή, το φως αρχίζει να πέφτει, εμφανίζεται εκείνη η μώβ γραμμή στον ορίζοντα που κάνει τις φοινικές να μοιάζουν ακόμα πιο εξωτικές. Ενθουσιάζομαι ξανά, καθόμαστε σε μια ξαπλωτή, ο Λευτέρης πίνει μπύρα, εγώ στρίβω τσιγάρο, ο πήχυς ψηλά. «Μεγάλη υπόθεση να έχουμε σαν σημείο αναφοράς τον πήχυ», του λέω και κείνος γνέφει καταφατικά, δηλαδή συμφωνεί πως ο μόνος τρόπος να μην παίρνεις τον εαυτό σου στα σοβαρά είναι να έχεις σημεία αναφοράς, να έχεις ένα μέτρο αισθητικής, μόνο έτσι έχεις ελπίδες να διατηρήσεις ατόφια την φρεσκάδα σου. «Όποιος παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά εκπέμπει μούχλα», του λέω κι’ας μοιάζω απόλυτη, δεν με νοιάζει πια, του λέω να ακούγομαι απόλυτη, με νοιάζει να αντιστέκομαι στις μετριότητες που δεν έχουνε μέσα τους ψυχή, ούτε και τρέλλα. «Just walk away” απαντά εκείνος και μου λέει πως είναι μια ατάκα που είχε πει κάποτε ένας διάσημος μουσικός, μου λέει το όνομα του αλλά μου διαφεύγει, αυτό είχε πει, πως απλά πρέπει να φεύγεις μακριά από ό,τι δεν σε αγγίζει, δεν χρειάζεται καν να το σχολιάζεις, ούτε και να το κρίνεις, απλά να «φεύγεις μακριά».

«Θαρθείς στο Φέγγαρο», με ρωτάει, και βέβαια θαρθώ του λέω, μου λέει πως φέτος θάχει καινούργιες συμμετοχές, μου λέει γι’αυτή την φοβερή ομάδα παιδιών τους «Πχ» που είναι τόσο δραστήριοι ώστε τον αιφνιδιάζουν κάθε φορά με τις ιδεές τους. Θα στήσουνε μια τέντα στο χωριό, μου λέει, θα φτιάχνουνε τα δικά τους κοκτέιλ, ένα από αυτά το έχουνε βαφτίζει «Φέγγαρο», μου λέει και χαιρόμαστε που ανακαλύπτουμε ότι ξεφυτρώνουνε τέτοιες ομάδες, οι οποίες δεν μασάνε στις μιζέριες και κυρίως δεν ψάχνουνε να εξασφαλιστούν με στερεότυπα αλλά επιμένουν να ψάχνουν το δικό τους...παραμύθι.

Ο Λευτέρης ξέρει από παραμύθια. Γράφει γι’αυτά, τραγουδάει μ’αυτά και ψάχνει μέσα από αυτά «συμμάχους». Τον ξέρω κάποια χρόνια τώρα. Έζησα τα λάιβ του, έζησα τις καινούργιες του ιδέες και την αγωνία του να αλλάξει η μουσική σκηνή στον τόπο, να φύγουμε δηλαδή από τους mainstream ήχους και να ακούσουμε επιτέλους πειραγμένους ήχους και ψαγμένους αυτοσχεδιασμούς. Έφτιαξε την «Λουβάνα» μαζί με τον Αντρέα Τραχωνίτη, ηχογράφησε δύο δίσκους μαζί με το συγκρότημα του J.Kriste Master of Disquise και ένα ακόμα με την Στέλα (Stelafi) και δεν κάθισε καμιά στιγμή στην ησυχία του. Αντιθέτως. Δημιούργησε δύο σούπερ μουσικά Φεστιβάλ, το Φέγγαρο και το Loop, από κείνα δηλαδή που τοποθετούν ξανά τον πήχυ εκεί που πρέπει, για να θυμάσαι τί πάει να πει σύγχρονο και φρέσκο. Πρίν λίγες μέρες είχα πάει στο σπίτι του, έχει ένα υπέροχο περβόλι, η Φρόσω καθότανε σε μια ξαπλωτή και έτρωγε σταφύλι και κείνος μου έδειχνε το μικρό του λαχανόκηπο, η καινούργια του μανία, μου είπε. Και ύστερα μου έφερε χυμό μήλου, καθίσαμε στην σκιά, μιλούσαμε για τα καινούργια του σχέδια, θα πάει ξανά και αυτή τη χρονια στο Μουσικό Χωριό στο Πήλιο, σκέφτεται μάλιστα να φτιάξει και εδώ ένα μουσικό χωριό, στην Λόφου, ακόμα το μελετάει, μου λέει διάφορες ιδεες, μου δείχνει και ένα ντοκιμαντέρ σχετικό και ύστερα μου κόβει αγγουράκια να πάρω μαζί μου.

“Just walk away”, του λέω καθώς επιστρέφουμε από το Μαζωτό. Είναι ήδη μεσάνυχτα, έχουμε φάει και τα σύκα και τα νεκταρίνια, «περάσαμε τέλεια» του λέω, εκείνος γελάει και γώ κρατώ σφικτά την Νίνα από το χέρι και την συμβουλή του να φεύγω μακριά όταν κάτι δεν μου μιλάει κατευθείαν στην καρδιά.

 

Info: Όλες οι πληροφορίες για το Φεστιβάλ Φέγγαρος που θα πραγματοποιηθεί στις 2,3 και 4 Αυγούστου, στην Λόφου, στην σελίδα https://www.facebook.com/Fengaros.